پيشگفتار انجمن وارثان امامان شيعه عالمان شيعى در طول تاريخ پرفراز و نشيب تشيع همواره دغدغهء پىريزى بناى فكرى و انديشگى اين مذهب را داشته‌اند ، ميراثى كه از امامان معصوم ( ع ) به آنها رسيده بود و آنان در پاسداشت اين ميراث به جد و جهد بليغ مىكوشيده‌اند . بر مبناى همين سنّت بود كه عالمان برجسته‌اى رشد و تربيت يافته و حاملان و ناقلان علوم الهى به جامعهء اسلامى شدند . عالمان دينى كه همانا به مزاج آب و گل شاگردان حقيقى امامان بودند ، به زنده‌داشت ميراث علمى آنان همت گماشتند . آنان چونان شمعى سوختند تا نورى بر گمگشتگان باشند و مردمان را از ضلال به نجات رهنمون شوند . چنين سنت فكرىاى بود كه نهاد روحانيت شيعه را در جامعهء اسلامى به عنوان يك نهاد ريشه‌دار و مرتبط با توده‌هاى مردم متجلّى ساخت . نهادى كه علاوه بر حفظ شيعيان در مقابل حكام غيرشيعى وظيفهء هدايت فكرى و دينى آنان را نيز بر عهده داشت . اين وظيفه در دورهء غيبت كبرى مشهودتر و مؤثرتر خود را به نمايش گذاشت . زمانى كه علماى شيعه در غيبت امام معصوم ( ع ) و نبود نواب خاص به عنوان نايبان عام به چنين كاركرد و نقشى همت گماشتند . از اين زمان افرادى چون شيخ مفيد و شاگردانش ، سيّد مرتضى علم الهدى و سيد شريف رضى ، با ايفاى نقش سياسى و اجتماعى خود در جامعهء تحت سيطرهء خلافت عباسى بر تأثيرگذارى نهاد روحانيت صحّه گذاشتند . از همين برهه ، توليد آثار فكرى در حوزهء علوم دينى و پالايش منابع دينى از كژىها و انحرافات آغاز شد . به طورى كه كتب